Etiyopya

board-darren1Zaman zaman imkânlardan mahrum insanların hayatlarında bir ilerleme kaydetmeyi başardığımızda hissettiğimiz muazzam tatmin, daima yaptıklarımızın yeterli olmadığını acı bir şekilde fark etmemizle birlikle ortaya çıkıyor. Karşılanmamış ihtiyaçlar ummanında bizim çabamız ancak bir damla olabiliyor.

Yakın zamanda görme engelliler için Gondar, Etiyopya’da kurulmuş olan devlet destekli yurtlara yaptığım fizibilite ziyareti bu bahsettiğim hisse uygun bir örnek. Çamurdan yapılmış barakalar, tuvaletlerin olmayışı ve duyması pek güç hayat hikâyeleri olan insanların zorlu yaşam koşulları… Görme engelli Amharili çocuklara her gün okuldan sonra ödevleri ve diğer etkinliklerinde yardımcı olan Project TEN’in genç yetişkinlerden oluşan gönüllüler grubuyla buluştum. Gönüllülerin sadece onlarla vakit geçirmek için tüm o yokuşu tırmanarak yanlarına gelecek kadar onları umursadığını bilmenin bile çocukların yüzlerini nasıl güldürdüğünü gördüm. Hayatlarında ilk kez bir diş hekimiyle tanışacak olmanın ve ömürlerinde ilk defa diş fırçaları ve diş macunu alacaklarını duymanın heyecanı içindeydiler. (Gönüllülerden biri, Ömer, diş fırçası saplarına çocukların adlarını Braille alfabesi ile yazma fikrini getirdi.) Herkes biraz sakinleştikten sonra, Indark isimli bir çocuk uzun bir süre sessizce elimi tuttu ve sonra bana şunu sordu: “Doktor, gözleri de iyileştirebiliyor musun?” Kendimi zorlayarak ancak şunları söyleyebildim: “Indark, üzgünüm, ben sadece dişlerden anlıyorum.”